اندر دل من بدین عیانی که تویی

وز دیده من بدین نهانی که تویی

وصاف ترا وصف نداند کردن

تو خود به صفات خود چنانی که تویی

من یه کرم سیب بودم و تو یه کرم ابریشم .

من به تو قول دادم که دیگه هیچوقت سیب نخورم ، و تو

 هم قول دادی دور خودت پیله نزنی .

اما نمی دونم چی شد که من طاقت نیاوردم و فقط یه

 خورده سیب خوردم ،

تو هم از غصه ، دور خودت پیله بستی . . .

حالا ، دومین بار که عاشقت شدم ،

ولی حالا من هنوز یه کرم سیبم و تو یه پروانه ی

خوشگل .

تو پر زدی و رفتی ،

و من موندم و سیبایی که جایی برای خورده شدنشون

 نمونده . . .

یه روز بهم گفت: می خوام باهات دوست بشم.

اخه میدونی من اینجا خیلی تنهام....

بهش لبخند زدم و گفتم: اره میدونم.

 

 فکر خوبیه . منم خیلی تنهام....

 

یه روز دیگه بهم گفت: می خوام تا ابد باهات بمونم.

 

اخه میدونی من اینجا خیلی تنهام....

 

بهش لبخند زدم و گفتم: اره میدونم.

 

 فکر خوبیه. منم خیلی تنهام....

 

یه روز دیگه بهم گفت: می خوام برم یه جای دور.

 

جایی که هیچ مزاحمی نباشه. وقتی همه چیز حل شدتو هم بیا اونجا.

 

 اخه میدونی من اینجا خیلی تنهام....

 

بهش لبخند زدم و گفتم: اره میدونم.

 

 فکر خوبیه. منم خیلی تنهام....

 

یه روز تو نامه برام نوشت: من اینجا یه دوست پیدا کردم.

 

اخه میدونی من اینجا خیلی تنهام....

 

براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم: اره میدونم.

 

فکر خوبیه. منم خیلی تنهام....

 

یه روز دیگه تو نامه برام نوشت: من قراره با این دوستم تا ابد زندگی کنم.

 

اخه میدونی من اینجا خیلی تنهام....

 

براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم: اره میدونم .

 

فکر خوبیه . منم خیلی تنهام....

 

حالا دیگه اون تنها نیست و از این بابت خوشحالم

 

و چیزی که بیشتر از اون خوشحالم میکنه اینه که هنوزنمیدونه

 

که من خیلی خیلی تنهام.... 

 

 

 قاصدکی در تقلای رفتن است.

چه زیباست ! وچه زیبا تن به بند نمی دهد.

                       آرام در گوشش زمزمه می کنم :

 قاصدکم ,

برو , همراه صبا آزاد و رها برو

تو را شاهد دلی , تو را قاصد پیامی می فرستم .

                         پیامی برای او , او که می پرستم.

                    برای آن مقصود دلها , برای بزرگ پروردگارم.

                   بگو قصد سفر دارم , بخواه در مقصدم بپذیرد

    بگو برای آنچه دارم دوستش دارم , بخواه تقصیرم در شکر را ببخشاید

 قاصدکم ,

 همراه پیام من برو , تا نهایت آسمانها برو

 پیامم را باد , پیامم را باران از تو نگیرد

قاصدکم ,

 پیامم را در پوشش سربسته گلی , پیامم را در ریزش دلشکسته اشکی

                        پیامم را در آسمان قلبم نوشتم

               قاصدکم , همراه پیام من آزاد و رها تا پیش خدا برو

                            بگو , من از جانب کسی آمده ام

                                  بگو , پیام شکر دارم

                             بگو من قاصد تقصیر انسانم

هنوزم بین ما شاید یه حسه تازه پیداشه

یه راهی روو به من وا کن توی این بیراهه ی بن بست

یه کاری کن برای ما ، یه مایی هنوزم هست

به من چیزی بگو از عشق از این حالی که من دارم

من از احساس شک کردن به احساس تو بیزارم!

دوباره باز خواهم گشت...

نمی دانم چه هنگام٬از کدامین راه...

ولی یکبار دیگر باز خواهم گشت...

و چشمان تو را با نور خواهم شست...

به دیوار حریم عشق باز تکیه خواهم کرد...

رسوم عشق ورزی را دوباره زنده خواهم کرد...

به نام عشق و زیبایی٬نفس را خطبه خواهم کرد...

                                                  یكی موند یكی نموند

حرف راست قصه بود

                                 یكی موند با غصه ها، به غم عشق مبتلا

یكی رفت چه بی وفا، با دو رنگی آشنا

اونكه موند ریشه پوسوند ،دلشو غصه سوزوند ،نالش از دیوه نبود، پشتشو دوری شکوند.

زیر آوار جفا ،دل دادش به هر بلا ،با همه عشق و وفا ،راهی شد تو قصه ها

اونكه موند یه قصه ساخت, اما هی هستی شو باخت.

قصه ها به سر رسید, اون به عشقش نرسید, هیشكی خوابشو ندید،

گل یادشو نچید, گم شدش تو قصه ها، توی شهر عاشقا

بااین که فراموش شده ام

هنوز هم صدایت را می شنوم

با این که صدایم نکرده ای

هنوز هم همه جا می بینمت

با این که به دیدنم نیامده ای

هنوز هم  با عشق تو پا بر جام

با این که خودت را زیر بار عشق دیگری شکسته ای

هنوز هم همان طور مقدس دوست میدارمت

هنوز هم چشمانی به اشتیاق نگاهت منتظرند

با این که چشم به چشم  دیگری دوخته ای......

 افســـــــوس...

به جز مداد سفيد

هيچ کسي به او کار نمي داد

همه مي گفتند: تو به هيچ دردي نمي خوري

يک شب که مداد رنگي ها

توي سياهي کاغذ گم شده بودند ...

مداد سفيد تا صبح کار کرد

ماه کشيد ... مهتاب کشيد ...  و آنقدر ستاره کشيد که کوچک و کوچک تر شد

صبح که شد توي جعبه ي مداد رنگي

جاي خالق ماهو مهتابو ستاره خالی بود ...

    با هیچ رنگی پر نشد

 دوست داشتن کسي که سزاوار دوستي نيست، اسراف در محبت است. اگر ميخواهي هميشه آرام باشي، دلگيريهايت را روي ماسه و شاديهاي خود را بر روي سنگ مرمر بنويس. اگر کسي را دوست داري که تو را دوست ندارد، سعي نکن از او متنفر شوي، بلکه سعي کن او را فراموش کني

دستت رو بذار روي قلبت ..اين ساعت عمرت که داره تيک تيک ميکنه....جالبه هموني که بهت زندگي ميده برات شمارش معکوس رو شروع کرده

به ياد آشنايان، آشنا باش، به پيماني كه بستي با وفا باش ، كه ياد تو هميشه خاطر ماست تو هم هر جا كه هستي ياد ما باش.

فرشته امد و نوازشش کرد و گفت:چقدر قشنگ است اين که قرار است

خودت را ببخشي تا زندگي باز هم ادامه پيدا کند.ادم ها سپاسگزار تو

اند.قوت قدم هايشان از توست.تاب و توانشان هم.تو به قلب هايشان کمک

مي کني تا بهتر بتپد،قلب هاييکه مي توانند عشق بورزند.پس مرگ تو به

عشق کمک مي کند.تو کمک مي کني تا ادم امانت بزرگي را که خدا بر

شانه هاي کوچکش گذاشته بر دوش کشد.تو و گندم و نور ،تو و پرنده و

درخت همه کمک مي کنيد تا اين چرخ بچرخد،چرخي که نام ان زندگي

است.گوسفند ارام شد و اجازه داد تا چاقو گلويش را ببوسد.او قطره قطره

 به خاک چکيد،اما هر قطره اش خشنود بود ،زيرا به خدا،به عشق،به

زندگي کمک کرده بود.

چه ساده از بوي نارنج و ترنج و بابونه
چه ساده از هواي مرطوب اين سرزمين
گذشتي.....
مگر نه آنكه وارث تنهاترين شقايق اين خاك
مگر نه آنكه طلايه دار آسمان بوديم
باشد ........... برو ..............
به باد نمي گويم به آفتاب هم نمي گويم
به هيچ كس از كسان دورو نزديك پروانه هم نمي گويم
حالا فصل غمگين خواب هاي من از راه رسيد
فصل باران هاي موسمي فصل هزار دوستت دارم
اي كاش نشاني ات را مي دانستم ...............